Banalne „rysuję odkąd pamiętam”. Nie będę się cofać do rysunków przedszkolnych, czy czasów studenckich martwych natur i aktów pod okiem profesorów, na których krytykę nie byłam gotowa, w skutek czego porzuciłam artystyczną twórczość na długie lata.

Ta opowieść zaczyna się w miejscu kiedy odważyłam się wrócić do rysowania. Czyli po kilkunastu latach projektowania grafik reklamowych w małej agencji. Potem 8-letniego romansu z  introligatorstwem (które miało być odpowiedzią na tęsknotę za tworzeniem czegoś manualnie, autorsko). To wtedy zaczęłam nieśmiało wracać do rysowania ilustrując oprawy swoich wyrobów.

Był lipiec 2023 roku, a my spędzaliśmy leniwy urlop w domu. Rysowałam już wtedy realistyczne ilustracje botaniczne, ale ciągle brakowało mi w nich czegoś więcej niż odzwierciedlenie natury- to udowadniało jedynie, że posiadłam jakiś warsztat. Szukając inspiracji wybraliśmy się do Gdańska na wystawę Beksińskiego. Wróciłam z niej naładowania chęcią do działania. Miałam narysować piękną i świetlistą łąkę rumianku. Po kilku godzinach wyrysowywania 56 małych kwiatków odeszłam od pracy zniechęcona i zmęczona. Na kanapie siedział Krzysiek, który pożyczył moje kredki i coś sobie rysował na skrawkach czarnego kartonu. Wzięłam jeden kartonik i zaczęłam kręcić na nim jakieś nieokreślone kółka. Resztę urlopu jak – w transie – rysowałam kolejne kłębiaste formy, a łąki rumianku już nigdy nie ukończyłam…